काठमाडौँ । बंगलादेशकी पूर्व प्रधानमन्त्री तथा बंगलादेश राष्ट्रवादी पार्टी बीएनपीकी प्रमुख खालिदा जियाको ८० वर्षको उमेरमा आज बिहान निधन भएको छ ।
उनी २० दिनदेखि भेन्टिलेटरमा थिइन् । उनी बंगलादेशकी पहिलो महिला प्रधानमन्त्री हुन् ।
खालिदा धेरै वर्षदेखि छातीको संक्रमण, कलेजो, मिर्गौला, मधुमेह, बाथ र आँखाको समस्याबाट पीडित थिइन् । उनको परिवार र पार्टीका नेताहरूले उनको मृत्युको पुष्टि गरेका छन् ।
खालिदा जियाले १९९१ देखि १९९६ र २००१ देखि २००६ सम्म दुई पटक बंगलादेशको प्रधानमन्त्रीको रूपमा काम गरिन्। उनी पूर्व राष्ट्रपति जियाउर रहमानकी पत्नी थिइन् ।
उनका जेठा छोरा तथा बीएनपीका कार्यकारी अध्यक्ष तारिक रहमान २००८ देखि लन्डनमा बस्दै आएका थिए । उनी यसै महिना बंगलादेश फर्किए । उनका कान्छा छोरा अराफत रहमानको २०१५ मा हृदयघातका कारण मृत्यु भएको थियो।
२०१८ मा १० वर्षको जेल सजाय
फेब्रुअरी ८, २०१८ मा, ढाकाको विशेष अदालतले जिया अनाथालय ट्रस्टको नाममा सरकारी कोष हिनामिना गरेको आरोपमा खालिदा जियालाई पाँच वर्षको जेल सजाय सुनाएको थियो। खालिदाका छोरा तारिक र अन्य पाँच जना अभियुक्तलाई पनि १० वर्षको कडा कारावास सजाय सुनाइएको थियो।
उनीहरूलाई दुई करोड १० लाख बंगलादेशी टाका जरिवाना पनि गरिएको थियो। तारिक र अन्य दुई अभियुक्त फरार भए। जियाले उच्च अदालतमा यो निर्णयको अपील गरे। अक्टोबर ३०, २०१८ मा मुद्दाको सुनुवाइ गर्दै अदालतले सजाय बढाएर १० वर्ष पुर्यायो।
त्यसपछि खालिदाले पुनरावेदनको अनुमतिको लागि अपील गरिन्, अर्थात्, सर्वोच्च अदालतमा सिधै सजायलाई चुनौती दिन। कानुनी कार्यवाहीमा यो पाँच वर्ष ढिलाइ भयो।
शेख हसिनाको कूको एक दिन पछि, अगस्ट ६, २०२४ मा खालिदा जिया रिहा भइन्। त्यसपछि उनी राम्रो उपचारको लागि लन्डन गइन्। त्यहाँ चार महिना बसेपछि, उनी मे ६ मा देश फर्किइन्।
खालिदा जिया शेख हसिनाकी प्रतिद्वन्द्वी थिइन्।
बंगलादेशको राजनीति दुई नेताहरूको वरिपरि घुमेको छ अवामी लिगकी शेख हसिना र बीएनपीकी खालिदा जिया।
१९८० को दशकमा बंगलादेश सैन्य शासनमा थियो। हसिना र खालिदाले सैन्य शासनको विरुद्धमा सडकमा सँगै विरोध प्रदर्शन गरे।
सन् १९९० मा तानाशाह एरशादलाई पदच्युत गरेपछि प्रजातन्त्र फर्कियो। सन् १९९१ को चुनावमा खालिदा जियाले जितेपछि खालिदा र शेख हसिनाबीचको राजनीतिक प्रतिद्वन्द्विता बढ्यो।
सन् १९९० पछि, बंगलादेशमा जब पनि चुनाव हुन्थ्यो, सत्ता खालिदा जिया वा शेख हसिनाको हातमा जान्थ्यो। मिडियाले यसलाई “बेगमहरूको लडाइँ” भन्थ्यो।
